Zij zijn enthousiast!
Margie Alders
Je gaat het pas zien als je het doorhebt
In januari vertelde ik hier dat ik met pensioen moet aan het eind van dit jaar. Ik benadrukte dat woord bewust ‘moet’. Want zo voelde het ook. Een deadline, geen feest.
Voor de zomer volgde ik, met dank aan mijn werkgever (Radboudumc), samen met Rob een PIZ-cursus. Weleens van gehoord? Het is een cursus die je voorbereidt op je pensioen. PIZ staat voor Pensioen in Zicht. De locatie mocht ik zelf kiezen. Essenburgh bood ruime keus in locaties. Het werd Domburg. Nergens zo heerlijk uitwaaien als aan zee; Zeeland, to be precise.
Ik wist niet wat ik van deze cursus kon verwachten en ging redelijk open-minded op pad, een beetje sceptisch misschien ook wel, want die ‘nieuwe fase’, het zogenoemde ‘zwarte gat’, ik had zo mijn twijfels.
Zeventien mensen, één vooruitzicht
Drie dagen ondergedompeld in kennis, ervaringen en inzichten van cursusleider Marjo en zeventien mededeelnemers; met maar één focus: de tijd na je werktijd. Een leuke groep met totaal verschillende achtergronden. Sommigen net met pensioen, anderen, net als ik, op weg er naartoe. Niemand onttrok zich aan de gesprekken en aan de discussies die soms ontstonden.
In kleinere groepjes werden thema’s behandeld: hoe ga je om met de ‘vrije tijd’ die je dan ineens hebt? Welk vrijwilligerswerk zou je willen doen? Welke hobby wil je weer oppakken? Dat laatste zorgde voor de nodige hilariteit. Ook onderwerpen als gezond blijven (beweging, voeding etc.) kwamen aan bod. En meer persoonlijke onderwerpen kwamen eigenlijk vanzelf ter sprake. Dat zorgde voor extra verbinding in de groep.
We lunchten en dineerden ‘verplicht’ samen, maar dat bleek veel minder een opgave dan het klinkt. Het was gewoon een hele leuke, fijne groep. Ik hoop dat we elkaar nog eens terugzien.
De inzichten? Die vielen me mee … en tegen
Er bestaat écht een leven na het werk. Dat verzekerden sommigen mij. Wel zorgen dat je structuur houdt, anders raak je het contact met de buitenwereld kwijt. En dan die tijd die je samen thuis bent… tja, daar moet je ook een modus voor vinden. Goed agendabeheer helpt. En vooral: ieder z’n eigen hobby, zodat het toch nog leuk blijft als je wél samen aan de koffie zit; als de agenda’s het toelaten, tenminste.
De derde en laatste dag begon met financiën. We dachten dat we dat best op orde hadden, maar tóch. Christiaan loodste ons door de zaken die écht aandacht verdienen. Een testament op ‘langstlevende’ alleen is niet meer voldoende. Dat was een eye-opener. Net als de details rondom en/of-rekeningen: als er iets met je partner gebeurt, kun je echt tegen problemen aanlopen. En wat kun je nu al, in leven, voor je kinderen betekenen? Ook de financiële en fiscale consequenties van die keuzes kwamen aan bod.
De shift
Op de terugreis, via Vlissingen, met een tussenstop bij mijn favoriete theesalon (Tilly Rose) en kledingzaak (Your Boutique), realiseerde ik me dat er toch iets verschoven was. Hmmm, misschien is het toch zo gek nog niet, stoppen met werken. Al zal het nog wel wat tijd kosten om écht aan het idee te wennen. Bezig zijn, kennis delen, ‘nodig zijn’ kan ook op andere manieren dan ‘op het werk’. Het was goed om daar even bij stil te staan. ‘Er gaat een hele nieuwe wereld voor je open’, bevestigden ze. Nou, dat zullen we nog weleens zien. Eerlijk is eerlijk, ik zie er toch best nog wel een beetje tegenop, die periode na 31 december.
Laatste loodjes
Sinds de cursus zijn er alweer een paar maanden voorbij en ga ik binnenkort nog snel twee weken op vakantie. En bij terugkomst, the final stretch richting 31 december. Maar voordat het zover is heb ik nog best wat te doen: het jubileum, projecten afronden, opruimen, overdragen, nog een stagiaire begeleiden, afscheid nemen. Er is ook nog genoeg op te ruimen, fysiek en digitaal. Opruimen/weggooien is niet mijn sterkste kant. Al die (nog) niet weggegooide emails en bewaarde documenten, de stapels papieren in mijn twee kastjes, en de foto’s van de afgelopen negen jaar … daar moet ik nog wel wat mee, want ik wil de boel natuurlijk wel goed achterlaten en overdragen. Dat is eigenlijk al een beetje begonnen. Opnames van Topdoks moet ik nu al overdragen aan een collega – in juli! Ze starten ruim na 31 december, vandaar. Toch wel enigszins confronterend en nu nog een beetje te vroeg voor me. Eerst maar eens afronden en natuurlijk in december: Kerstradio. Elk jaar weer een feestje en de afsluiting van weer een jaar. Dit jaar met een speciaal randje!
Ondertussen ben ik wel al stiekem wat stappen aan het zetten om het ‘zwarte gat’ te kunnen vermijden. Daarover later meer.
